Κάποτε δεν μπορούσες να πας ούτε μέχρι το διπλανό δωμάτιο χωρίς να σε φωνάξει. Ήθελε το χέρι σου για να περπατήσει, την αγκαλιά σου για να κοιμηθεί, τη φωνή σου για να ηρεμήσει. Ήσουν ολόκληρος ο κόσμος του. Σε φώναζε για να του δέσεις τα κορδόνια, να του βρεις το αγαπημένο του παιχνίδι, να του λύσεις κάθε μικρό πρόβλημα. Και τότε, μέσα στην κούραση της καθημερινότητας, ίσως να σκέφτηκες πολλές φορές: «Πότε θα μεγαλώσει λίγο; Πότε θα γίνει πιο ανεξάρτητο;» Και να που μεγαλώνει.
Μόνο που κανείς δεν σου είχε πει πόσο περίεργο συναίσθημα είναι να βλέπεις το παιδί σου να μη σε χρειάζεται πια όπως παλιά.
Δεν χρειάζεται να του ετοιμάζεις τα ρούχα. Δεν χρειάζεται να το ταΐζεις. Δεν χρειάζεται να είσαι δίπλα του σε κάθε του βήμα. Αποκτά φίλους, ενδιαφέροντα, μυστικά, δικές του απόψεις και έναν κόσμο που δεν περιστρέφεται αποκλειστικά γύρω από εσένα. Κλείνει την πόρτα του δωματίου του. Θέλει περισσότερο προσωπικό χώρο. Δεν σου λέει πάντα όλα όσα σκέφτεται. Κάποιες φορές προτιμά να μιλήσει με τους φίλους του παρά μαζί σου. Και εσύ χαίρεσαι. Γιατί αυτό σημαίνει ότι μεγαλώνει, ότι εξελίσσεται, ότι χτίζει τη δική του προσωπικότητα. Αλλά κάπου βαθιά μέσα σου υπάρχει και μια μικρή νοσταλγία. Για εκείνο το παιδάκι που έτρεχε στην αγκαλιά σου και πίστευε πως μπορούσες να διορθώσεις τα πάντα.
Μια μαμά δεν σταματά ποτέ να ανησυχεί
Όταν είναι μικρό, ανησυχείς μήπως πέσει, μήπως χτυπήσει, μήπως αρρωστήσει. Όταν μεγαλώνει, οι ανησυχίες αλλάζουν. Αναρωτιέσαι αν είναι πραγματικά χαρούμενο. Αν έχει καλούς φίλους. Αν κάποιος το στενοχώρησε. Αν νιώθει αποδεκτό. Αν έχει αυτοπεποίθηση. Αν ξέρει πόσο αξίζει. Και πολλές φορές θέλεις να παρέμβεις, να του δώσεις λύσεις, να το προστατεύσεις από κάθε απογοήτευση.
Όμως μεγαλώνοντας, το παιδί χρειάζεται κάτι διαφορετικό.
Δεν χρειάζεται πάντα να του λύνεις τα προβλήματα. Χρειάζεται να ξέρει ότι μπορεί να έρθει σε εσένα όταν δεν μπορεί να τα λύσει μόνο του. Δεν χρειάζεται να συμφωνείς με κάθε επιλογή του. Χρειάζεται να ξέρει ότι μπορεί να σου μιλήσει χωρίς να φοβάται ότι θα το απορρίψεις. Δεν χρειάζεται να είσαι πάντα μπροστά του. Χρειάζεται να ξέρει ότι είσαι εκεί.
Το πιο δύσκολο κομμάτι της μητρότητας είναι να μάθεις να κάνεις ένα βήμα πίσω
Είναι δύσκολο να βλέπεις το παιδί σου να κάνει επιλογές που εσύ ίσως δεν θα έκανες, να το αφήνεις να δοκιμάζει, να αποτυγχάνει, να απογοητεύεται και να ξαναπροσπαθεί. Γιατί η πρώτη σου σκέψη είναι πάντα να το προστατεύσεις, να το γλιτώσεις από τον πόνο, τις δυσκολίες και τα λάθη. Αλλά η αγάπη δεν σημαίνει ότι πρέπει να ελέγχεις κάθε του βήμα.
Μερικές φορές σημαίνει να του δίνεις χώρο να ανακαλύψει ποιος είναι. Να το αφήνεις να μεγαλώσει, χωρίς να του στερείς την ασφάλεια της αγκαλιάς σου και να του δείχνεις ότι μπορεί να φύγει, να εξερευνήσει, να δοκιμάσει και να επιστρέψει.
Και σε εσένα, μαμά, που σου λείπει το μικρό σου παιδί…
Μην αισθάνεσαι άσχημα αν κάποιες φορές κοιτάζεις παλιές φωτογραφίες και συγκινείσαι. Αν σου λείπει η μικρή φωνή που σε φώναζε κάθε λίγο. Είναι φυσιολογικό να σου λείπουν οι στιγμές που πέρασαν, ακόμη κι αν είσαι ευτυχισμένη με τον άνθρωπο που βλέπεις σήμερα να μεγαλώνει. Αλλά μην ξεχνάς κάτι.
Το παιδί σου δεν χάνει την ανάγκη του για εσένα. Απλώς μαθαίνει να στέκεται στα δικά του πόδια. Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της μητρότητας.



0 comments on “Όταν το παιδί σου μεγαλώνει και δεν σε χρειάζεται πια, όπως παλιά.”