Οι τύψεις που νιώθουμε όλες οι μαμάδες.

Υπάρχουν κάποιες σκέψεις που περνούν από το μυαλό μας σχεδόν καθημερινά, αλλά σπάνια τις λέμε δυνατά.

«Μήπως δεν πέρασα αρκετό χρόνο με το παιδί μου σήμερα;»

«Μήπως φώναξα περισσότερο απ’ όσο έπρεπε;»

«Μήπως έπρεπε να παίξω λίγο ακόμα μαζί του;»

«Μήπως δεν είμαι αρκετά καλή μαμά;»

Και κάπως έτσι, μια συνηθισμένη μέρα μιας μαμάς τελειώνει με ένα σωρό σκέψεις και τύψεις. Νιώθουμε τύψεις όταν κουραζόμαστε. Όταν θέλουμε λίγη ησυχία. Όταν αφήνουμε το παιδί λίγο παραπάνω μπροστά στην τηλεόραση για να κάνουμε δυο δουλειές. Όταν παραγγέλνουμε φαγητό αντί να μαγειρέψουμε. Όταν δεν έχουμε διάθεση για παιχνίδι.

Νιώθουμε τύψεις ακόμα κι όταν κάνουμε κάτι για τον εαυτό μας. Πηγαίνουμε για έναν καφέ και σκεφτόμαστε αν έπρεπε να είμαστε σπίτι. Βγαίνουμε μια βόλτα και αναρωτιόμαστε αν το παιδί μας περνάει καλά χωρίς εμάς. Και το πιο παράξενο; Μερικές φορές νιώθουμε τύψεις ακόμα κι όταν όλα πηγαίνουν καλά. Ίσως γιατί από τη στιγμή που γινόμαστε μαμάδες, νιώθουμε πως έχουμε την ευθύνη για τα πάντα. Για τη χαρά των παιδιών μας, για την ασφάλειά τους, για την καθημερινότητά τους, για κάθε μικρή και μεγάλη ανάγκη τους.

Ξεχνάμε όμως κάτι πολύ σημαντικό. Είμαστε άνθρωποι. Δεν είμαστε μηχανές. Έχουμε δικαίωμα να κουραστούμε, να θυμώσουμε, να κάνουμε λάθη, να μην έχουμε πάντα υπομονή. Έχουμε δικαίωμα να θέλουμε λίγο χρόνο για εμάς, χωρίς αυτό να σημαίνει πως αγαπάμε λιγότερο τα παιδιά μας.

Τα παιδιά μας δεν χρειάζονται μια μαμά που δεν κάνει ποτέ λάθη και που δεν είναι χαρούμενη και ήρεμη. Χρειάζονται μια μαμά που τα αγαπά, που προσπαθεί, που ζητά συγγνώμη όταν χρειάζεται και που μαθαίνει μαζί τους.

Ίσως ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να μετράμε την αγάπη μας με τις τύψεις μας. Να μην κρίνουμε τον εαυτό μας από μια δύσκολη μέρα. Να μην ξεχνάμε όλα όσα κάνουμε επειδή σταθήκαμε σε εκείνα που δεν προλάβαμε. Και την επόμενη φορά που θα ξαπλώσεις το βράδυ και θα σκεφτείς όλα όσα δεν έκανες σωστά, θέλω να θυμηθείς κάτι:

Σήμερα μπορεί να μην ήσουν η τέλεια μαμά. Αλλά ήσουν εκεί. Προσπάθησες. Αγάπησες. Έδωσες ό,τι μπορούσες με τις δυνάμεις που είχες. Και αύριο είναι μια καινούργια μέρα.

«Εσύ, μαμά, για ποιο πράγμα νιώθεις πιο συχνά τύψεις; Για τον χρόνο που δεν προλαβαίνεις να αφιερώσεις στα παιδιά σου, για τις στιγμές που χάνεις την υπομονή σου ή επειδή ξεχνάς κάποιες φορές και τις δικές σου ανάγκες;»